|
|
 |
 |
|
| Mijn partner is alcoholist door alcohol verslaving: Drankprobleem de oorzaak van onze problemen. |
|
|
 |
Mijn man is daarstraks woedend en dronken opgestapt, met het dreigement (de zoveelste keer) dat hij zichzelf van het leven gaat beroven.
Ik heb hem laten gaan, enerzijds omdat ik het zo moe ben om steeds maar toe te geven aan zijn grillen.
En ik heb mezelf erop betrapt dat het ergens wel een opluchting zou zijn moest hij zijn dreigement eens uitvoeren.
Geen miserie meer, geen hoogoplopende ruzies meer waar onze kleine kinderen getuige van zijn, geen fysieke aanvallen meer.
Het is zo jammer.
Mijn man is een fantastische man als hij nuchter is, helaas kan hij geen avond zonder zijn bier.
Hij is nog maar 30 maar drinkt elke avond zo'n 3 liter bier.
Ik kan er niet meer tegen en trek me dan maar treug in mezelf, kijk tv, of ga slapen.
Alles is goed om een gesprek met hem te vermijden als hij gedronken heeft, want veel zinnige praat komt er dan niet meer uit.
Voor mij is het drankprobleem de oorzaak van onze problemen. |
|
|
| Mijn man vind net dat, omdat er problemen zijn, hij het nodig vindt om te drinken.
Zelf ontkent hij dat hij een drankprobleem heeft.
Hij functioneert nog vrij goed (wat werkverplichtingen betreft), maar heeft vaak te kampen met gemoedswisselingen, depressies.
Ik hou van hem, ik vind mijn gezin met hem zeer belangrijk, maar er is iets geknapt. |
|
|
| Ik kan niet meer vergeten wat de laatste tijd allemaal is gebeurd.
Ik wil mijn relatie niet laten schieten maar ergens heb ik het gevoel dat het een hopeloos gevecht is, dat de alcohol de overhand haalt.
Het erge is dat ik het eigenlijk wel kon zien aankomen: hij heeft altijd graag gedronken, heeft vroeger al problemen gehad met depressies en zo (waaronder een maandenlange opname in een psychiatrische instelling toen hij 20 jaar was) maar ik heb altijd in hem geloofd.
Nu heb ik daar enorm veel spijt van.
Ik had mijn tijd beter in andere zaken/ mensen gestoken, dan had ik misschien nu een stabiele relatie gehad, met gelukkige kinderen. |
|
| Nu moet ik veel miserie verbergen voor mijn kinderen, en ik vrees dat zij uiteindelijk het slachtoffer zullen zijn van hun vaders verslaving.
Is het nu niet dan is het wel als zij begrijpen wat er aan de hand is.
En het erge is dat mijn man in zijn jeugd net hetzelfde heeft meegemaakt en zijn vader er zo om vervloekt.
Nu lijkt hij met de dag meer en meer op zijn vader.
Deze avond nog heeft hij me ervan beschuldigt dat ik hem probeer te vergiftigen met arcenicum, stel je voor!
Wat moet ik daar dan op gaan zeggen?
Ik voel me echt alleen, en momenteel wil ik bij hem weg als hij zo is.
Maar waar kan ik heen?
Halftijds werkende mama met 3 kleine kinderen, die hij ook niet zonder slag of stoot zal laten gaan.
Als hij agressief is van te drinken ben ik vaak bang dat hij me iets zal aandoen.
Tot op heden is dat nog niet gebeurd, al heeft hij me 2 weken geleden een klap op mijn hoofdverkocht die tot op vandaag voelbaar is.
Ik moet wel toegeven dat ik hem eerst ben aangevlogen, maar alleen omdat hij (in dronken toestand natuurlijk) mij het bloed van onder mijn nagels aan het treiteren was.
En een confrontatie aan het uitlokken was. |
 |
|
|
| Normaal gezien verlies ik niet zo vlug mijn zelfbeheersing, maar toen dus wel.
Daar zijn mijn kinderen getuige van gewest en ik schaam me echt zeer diep daarom.
Mijn man waarschijnlijk niet, die vindt dat alles mijn fout is.
Alles wat ik in zijn ogen verkeerd doe, slaat hij op om me er dan, weken later, mee te confronteren.
Tevens verdraait hij steeds mijn woorden, zodat dat mooi in zijn plaatje past.
Hij gelooft zijn eigen gemaakte waarheid, die ver afwijkt van de echte waarheid.
Soms begrijp ik niet hoe zo'n lieve gast kan veranderen in zo'n monster. |
|
| Ik ben blij dat ik dit eens heb kunnen afschrijven van mezelf.
Ergens lucht het op, maar voor hoelang? en wat is mijn man op dit ogenblik aan het uitspoken?
Ik heb hem al gezegd dat zijn drank blijkbaar belangrijker is dan zijn gezin.
Zijn vlucht vanavond (uiteraard met een voorraad halve liters jupiler) bewijst het nog maar eens.
Soms heb ik echt zin om zelf een einde te maken aan mijn leven, ik heb ook al mijn portie ellende gehad, en dit erbij, neen, dat kan ik niet meer aan. |
|
|
|
