 |
 |
|
| Mijn partner is alcoholist door alcohol verslaving: Na school trof ik haar toch weer dronken aan. |
|
|
 |
Ik ben 19 jaar, maar voel me veel ouder.
Mijn moeder ging afkickcentrum in en afkickcentrum uit.
Maar ze blijft verslaafd. Vaak denk ik dat het beter zou zijn als mijn moeder er niet meer was.
Of mag ik dat niet zeggen? Ik heb een zusje van 18 en een broertje van 13.
Ook zij missen een moeder die ze nooit hebben gehad.
Raar dat je iets kunt missen wat je nooit hebt gehad.
Ik weet het allemaal nog goed.
Mijn broertje uit school halen en dan samen met mijn zusje het huishouden doen.
En zoeken naar drankflessen in de hoop dat ze die dag niet nog meer zou drinken.
We waren toen nog maar 5, 10 en 11.
Als mijn vader 's avonds thuis kwam van zijn werk en dan kon hij meteen voor het eten zorgen.
Vaak maakten mijn ouders ruzie, dan gingen wij met zijn drieën naar mijn slaapkamer.
Elke ochtend vroeg ik aan mijn moeder 'Mam, vandaag ga je niet drinken hè?'.
Dan zei ze 'Nee lieve schat, vandaag niet'.
Maar na school trof ik haar toch weer dronken aan.
Vaak kon ik dan niet het huis in omdat mijn moeder te beroerd was om de deur voor mij te openen. |
|
|
| Ik was er echter op voorbereid.
Elke ochtend liet ik mijn slaapkamer raam open zodat ik 's middags via de container op het dak kon en zo via mijn raam naar binnen.
Ik vond het allemaal vrij normaal en dacht er verder niet over na.
Toch wist ik dat dit niet klopte. |
|
|
| Ik heb de afgelopen jaren veel respect voor mijn vader gekregen.
Naast zijn fulltime baan zorgde hij voor het huishouden.
Toen ik 12 was heeft mijn vader eindelijk DE beslissing genomen die zo moeilijk voor hem was.
Hij is van mijn moeder gescheiden en kreeg de voogdij over ons. |
|
 |
Met veel hulp van mijn familie heeft mijn vader zijn baan behouden en ervoor gezorgd dat het huishouden perfect geregeld werd.
Vanaf die tijd zijn wij met zijn vieren verder gegaan en we zijn niets te kort gekomen, behalve dan een moeder.
Een moeder die wij vooral op die leeftijd erg nodig hadden, maar we namen genoegen met wat we hadden.
Mijn vader is inmiddels hertrouwd met een vrouw die nieuw leven in hem heeft geblazen en hem gelukkig maakt.
Ze is als een moeder voor mijn zusje en broertje. Ik woon zelf niet meer thuis.
Mijn moeder drinkt stevig door en heeft ongeluk na ongeluk.
Ze woont samen met haar vriend. Het is een goed gevoel dat er iemand is die voor haar zorgt.
Want wij kunnen en willen dat niet meer!
Het is moeilijk om de feiten onder ogen te zien; zij koos voor de drank en niet voor haar kinderen.
Dat doet pijn, maar je leert er mee omgaan.
Ik hoop dat ze nog ooit de juiste keuze maakt en voor haar kinderen kiest.
Diep in mijn hart weet ik dat dat nooit zal gebeuren. Maar zo eigenwijs als ik ben blijf ik toch hopen! |
|
|
|
