|
|
 |
| Ervaring en verhaal over buitenechtelijke relatie en overspel: Ik ben immers maar de minnares. |
|
|
 |
Nooit openlijk hand in hand door de stad wandelen of zoenen in het park.
Vrouwen die een relatie met een getrouwde man hebben, moeten veel verbergen. Ze zijn immers "maar de minnares".
Toen zijn vrouw erachter kwam, was ik echt bang. Ik dacht, die rijdt mij een keer dood.
Ik ben een alleen staande moeder van 48 jaar en heb twee dochters.
Ik had een paar jaar een intense, maar ook verboden relatie met Hans, die was al jaren "gelukkig" getrouwd.
Ik schaamde me, absoluut. Ik vond dat het niet kon, een relatie hebben met een getrouwde man.
Maar toch waren we erg gek op elkaar.
Toch ging ik niet meteen voor de bijl toen Hans een paar jaar geleden strak in het pak verscheen op het kantoor van het bedrijf waar we beiden werkten.
Ik vond hem autoritair, te zelfverzekerd.
Na een paar weken raakten we steeds vaker aan de praat en het bleek enorm goed te klikken.
Het contact werd een stuk dieper toen Hans opbiechtte dat hij een relatie had met een collega van het werk.
Zij had hem laten vallen en dat deed pijn. Ik bood in die tijd een luisterend oor. |
|
|
| Ik keurde het af dat hij vreemdging, maar wilde er wel voor hem zijn, uiteindelijk werden we ontzettend verliefd.
Hans en ik kregen behalve een emotionele relatie ook een seksuele relatie met elkaar.
Hans woonde in een klein dorp en vaak zei hij tegen zijn vrouw dat hij een boodschap ging doen in de stad.
In werkelijkheid reed hij dan naar mijn woonplaats, waar we een tijd met elkaar doorbrachten. |
|
| Een keer ben ik zelfs in hun huis geweest.
Ik voelde me een stomme trut, ik wilde niet in hun echtelijke nest zijn.
Hans kwam terecht in een achtbaan van emoties. Hans gaf me de indruk dat hij in een "losmakingproces" zat.
Hij was niet gelukkig thuis en wilde met mij verder.
Ik geloofde dat en wilde hem ruimte en tijd geven.
Ik ben nog steeds van mening dat Hans het liefst met mij verder wil.
Het huwelijk was op, maar hij heeft dat altijd verzwegen naar zijn vrouw, vrienden en familie.
Hans is erg gesteld op status. Scheiden en een boze ex zouden gezichtsverlies betekenen.
Ik denk dat hij de stap niet durfde te maken. |
 |
|
|
| Echt lang konden we de relatie overigens niet verborgen meer houden.
Zijn vrouw begon iets te vermoeden, trok zijn telefoontjes na en controleerde de kilometerstand.
Op een avond is zij in haar auto achter hem aan gereden en belde aan toen hij bij mij thuis zat.
Ze huilde en schreeuwde, dreigde dat ze zichzelf dingen aan zou doen. Ik vond het een vreselijke confrontatie.
Toch heb ik niet het gevoel dat ik zijn gezin stuk gemaakt heb. Het zat gewoon niet goed in hun huwelijk.
Wel ben ik blij dat ze geen kleine kinderen hadden, dat was moeilijker geweest.
Na het uitkomen van de verhouding bleef Hans bij zijn echtgenote en dat was voor mij een eyeopener.
Het werd me duidelijk dat hij nooit volledig voor mij zou gaan.
Daarom besloot ik afstand te nemen. We hebben er samen vreselijk om gehuild.
De situatie is gecompliceerd. We werken nog in het zelfde bedrijf.
Het verdriet zou makkelijker slijten als ik hem niet dagelijks zou zien. |
|
|
| Jolanda: Onze deskundige |
|
Signalen dat deze man zijn vrouw niet zou verlaten zijn er vanaf het begin al geweest.
Uiteindelijk had hij dat tijdens zijn eerste buitenechtelijke relatie ook niet gedaan.
Als hij na jaren nog steeds volhoud met een "losmakingproces" bezig te zijn, is dat ook een teken aan de want, om te realiseren dat deze man nooit helemaal voor jou zal kiezen.
Cijfer jezelf nooit weg voor een man en maak je zelf zeker niet ondergeschikt.
Dus alles maar ter willen van die ene man. Getrouwd of niet.
Toch een geluk dat de confrontatie heeft plaatsgevonden.
Het had zo moeten gebeuren om datgene voor jou duidelijk te krijgen dat hij inderdaad nooit voor jou zou kiezen.
Ga tevens eens na bij je zelf waarom je, je zelf in deze ondergeschikte situatie hebt begeven. Probeer dit in de toekomst te voorkomen. |
|
|
|
|
|
