|
|
 |
 |
|
| Mijn partner is een drugsverslaafde en verslaafd aan drugs: Een vriend die al 25 jaar dagelijks blowt. |
|
|
 |
Ik ben 36 jaar en ik heb nu 2,5 jaar een vriend die al 25 jaar dagelijks blowt.
Hij is net als ik hoogopgeleid en hij vindt dat hij er goed mee overweg kan: altijd veel gestudeerd, heeft goed werk en daarnaast kan hij toch altijd 'een feestje bouwen' en daar is hij trots op.
Hij wil dat ik hem accepteer met zijn verslaving, hij heeft daar nl. geen problemen mee en blijft ook 'goed' functioneren.
Oké, ik probeerde dat ook te accepteren, maar het probleem is dat ik er wel meer en meer last van heb.
Ik probeer hem aan te spreken op zijn gedrag, i.p.v. op zijn verslaving.
Maar hij is dan snel geďrriteerd, terwijl hij mij wel vaak becommentariseert.
Wanneer we praten maakt hij snel ruzie met mij.
Hij praat zacht (vaak moet ik en mijn vrienden en familie vragen wat harder te spreken), veel en snel en irriteert zich als ik tijdens zijn monoloog ergens op in wil haken en als ik hem wel laat uitpraten, zegt hij dat ik tijdens zijn kleine rustpauzes niet snel genoeg bevestig of te weinig mijn mening geef. |
|
|
| Nu ik het hier zo opschrijf vind ik het zo zot waarover wij ruzie maken.
Maar het gekke is dat hij het altijd zo naar voren kan brengen dat het lijkt dat ik niet kan communiceren en het probleem bij mij ligt.
Het feit is dat hij vaak plotseling tegenover mij uitvalt, zodat ik ter plekke verlam (ik herken dat als een oud gevoel vanuit mijn jeugd) en het niet kan geloven, ook omdat de ruzies nergens op slaan en ik dat niet aan hem kan duidelijk maken.
Hij doet dan ook weinig aan zelfreflectie, want ik moet veranderen.
En ik ben daar gevoelig voor, omdat ik voor mijn werkzaamheden en vanuit interesse veel aan zelfontwikkeling doe (ik ben van ver gekomen en ik merk dat het een interessant, mooi proces is om dichterbij mijzelf (en daardoor ook dichterbij de mensen om mij heen) te komen).
Ik vind het belangrijk om aan mijn zwakke kanten te werken, maar het groeit scheef, het kan niet allemaal van één kant komen! |
|
|
| Ik mis inlevingsvermogen en zelfreflectie, hij plaatst de problemen altijd buiten zichzelf.
Ook heeft hij weinig interesse voor mijn vrienden (die wel in hem geďnteresseerd zijn), maar hij vindt de meeste mensen burgerlijk en/of niet interessant genoeg.
Kortom, hij denkt altijd alles beter te weten. |
|
|
|
|
