|
|
 |
| Je ontdekt vreemdgaan van je partner met een ander: Vreemdgaan red mijn huwelijk. |
|
|
| k ben een vrouw van tweeenveertig jaar, achttien jaar getrouwd, moeder van twee puberzonen.
Mijn relatie met mijn man is goed, stabiel, maar niet meer sprankelend.
Al jaren miste ik die gevoelens van verliefdheid, die spanning.
Ik heb het nooit opgezocht, maar het is me toch overkomen.
Een jaar geleden ontmoette ik via mijn werk een man.
Hij is alleenstaand, leuk, geestig en heel erg sprankelend.
De romantiek en de spanning zijn weer terug in mijn leven.
Ik voel me weer bewonderd, ik voel me weer vrouw.
Sinds jaren doe ik mijn best weer om er leuk uit te zien en dat straalt af op mijn omgeving. |
 |
|
|
| Ik krijg alleen maar positieve reacties.
Van mijn vriendinnen, van collega's, zelfs van mijn zonen.
En van mijn man.
Mijn man wil de laatste tijd steeds vaker iets leuks met me doen: naar de film, een weekendje weg.
Hij zei laatst een keer: ik wil met je pronken.
Een positieve ontwikkeling natuurlijk en ik vind dat ook leuk.
Maar het is geen reden om te stoppen met mijn geheime relatie.
Mijn vriend tref ik zo eens in de week, bij hem thuis. |
|
|
| Heerlijke momenten waar ik niet meer zonder zou kunnen en waar ik altijd heel erg naar uitkijk.
Daarna kan ik er weer tegen.
Mijn vriend wil verder niks van me, hij wil niet dat ik ga scheiden.
Voor hem is het goed zoals het is.
Voor mij ook. Geen probleem dus, zou je denken.
Door mijn vreemdgaan red ik in feite mijn huwelijk.
Maar ik lees vaak verhalen die erg op dit van mij lijken en dan gaat het toch altijd over schuldgevoel en 'dat kun je niet maken' en spelen met vuur en weet ik wat.
Ben ik nou een slechte vrouw dat ik daar allemaal niet mee zit?
Daar zit ik dus mee, ik voel mijn niet schuldig.
Ik heb zelfs al gedacht: misschien moet ik eens naar een psycholoog.
Ik ben blij dat ik het nu eens van me afgeschreven heb. Dat lucht op. |
|
|
|
