|
|
 |
| Mijn ervaring en verhaal over partner mishandeling en geweld: Hij heeft geen spijt. |
|
|
| Ik moet nu ook eens mijn verhaal neer schrijven.
Ik ben 7 jaar getrouwd geweest, 2 kindjes maar gescheiden, op een normale manier, niets mis mee, maar gewoon niet wat het wezen moest.
Afijn toen na een jaar leerde ik mijn vriend kennen.
Voor het eerst van me leven zwaar verliefd en bere trots dat zo'n super jongen mij wou!
Op dag 1 zei hij al dat ik de moeder van zijn kinderen moest worden.
Hij kwam bij me en bleef gelijk, 2 keer bij ze moeder geslapen, verder nooit meer.
Eigenlijk van het begin werd ik al zenuwachtig van hem en deed ik me best.
Alles om maar in de smaak te vallen en het goed te doen, hem waard te zijn. (toen dus al een minderwaardigheidsgevoel).
Als ik in zijn BMW mocht rijden, moest het precies zo en zo, het zweet stond me op het voorhoofd.
Mijn huis werd anders ingericht, de kinderen moesten anders opgevoed worden enz.
Op stap niet meer, mijn vriendinnen waren sletten en mijn moeder kwam te vaak langs enz.
Op een gegeven moment zeuren over de pil, als ik van hem hield dan slikte ik de pil niet meer. Ik weggooien dat ding.
Hopla gelijk zwanger. |
 |
|
|
| De tijd daarna? Mishandelen, schelden, manipuleren, dwingen, zieleg doen, buien, bedreigen enz, we kennen het allemaal.
Heb alles mee gemaakt. Geslagen worden met riemen, bezemstelen, rolgordijnen enz, wurgen met handen, telefoonsnoer of ochtenjasriem.
Slaan, schoppen, duwen. Spul over me heen gooien en me in de fik willen steken. |
|
|
| Brandblusser over me heen.
Vast tapen met ducktape. Altijd mijn kinderen tegen mij gebruiken.
Vooral de jongste, want die kon toch niet praten, kon niets vertellen als ie een klap had gehad.
Of boven het trapgat werd gehouden.
Mijn familie was gek, mijn kinderen vieze hollanders, iedereen was gek behalve hij. Mijn kideren naar hun vader gebracht, uit bescherming.
Ben zelf verhuisd naar andere kant van het land. |
|
 |
Ik ben 3 keer weggeweest.
1 keer ouders, 2 keer blijf huis, zelfs 8 weken, tot een meisje daar me ging slaan en hopla weer in zijn armen.
Hij doet nu ze best, slikt medicijnen, gaat naar therapie, borderline, adhd en weet ik wat allemaal heeft ie.
Ik ben ook naar therapie, samen alles in samenwerking met kinderbescherming en politie enz.
Maar toch word ik gek. Ik heb geen huis, geen geld, geen auto, geen vrienden, maar bovenal mezelf niet meer.
En geen vertrouwen. Het is zo moeilijk om maar door te gaan en te blijven zorgen voor een ziek iemand en sterk te blijven en jezelf weg te cijferen.
Mijn verstand weet dat dit niet zo moet zeker voor mijn kinderen.
Maar ja, verslaafd, verliefd, god, het goede willen doen, niet opgeven enz. Ik ben er nog steeds.
Het ging net 2 weken goed.
Vanavond weer een kleine aanvaring en dan zakt de moed me weer in de schoenen.
Weggaan is geen optie, als ik met kind gaat, hij zoekt me op en vermoord me.
Hij is er gek genoeg voor. Hij heeft geen berouw, geen spijt of medeleven. Dat kent hij niet. Die therapie is hard nodig.
Ook voor mij. |
|
|
|
|
