|
|
 |
| Mijn ervaring en verhaal over partner mishandeling en geweld: Lichamelijk en geestelijk mishandeld. |
|
|
| Nou, toch maar moeten toegeven, dat ik me in een uitzichtsloze situatie vind.
Waarom ik het zo moeilijk vind toe te geven, is ook om redenen die ik al vaker heb gelezen.
De mensen die me kennen zullen niet eens geloven dat ik dit allemaal laat gebeuren.
Zij?, die alles zo goed voor mekaar heeft, die zal nooit over zich laten lopen?
Dus wel en dat is ook de reden dat ik er met niemand over praat.
Je schaamt je kapot, had daar zelf ook bepaalde "typetjes" bij in gedachten, zo ben ik toch niet. D
it is ovrigens niet kwetsend bedoeld hoor.
En enkele die maar kleine details weten, oordelen allen maar, zonder te steunen.
Vele eenzame gevoelens dus!
Ik heb het beestje nog niet bij zijn naam genoemd, maar ik word sinds een jaar lichamelijk en geestelijk mishandeld door mijn partner.
Ja, ja besef dat ik er vrijwillig voor kies, als ik blijf, maar de situatie is zo intens verdrietig.
Het is namelijk zo, dat zijn partner is overleden enkele jaren terug.
Sinds 1,5 jaar ben ik bij hem en zijn kinderen komen wonen naar een compleet nieuwe provincie.
De rol van stiefmoeder verliep heel natuurlijk en hun vedriet begrijpen nog meer, daar ik zelf ook mijn partner verloren ben aan de dood. |
 |
|
|
| Dus met al onze gebroken harten bij elkaar zijn wij een nieuw gezinnetje gaan worden.
Toen hij voor de eerste keer geweldadig deed, was hij een deur (1 van de weinige overblijfselen van mij en mijn overleden partner) als een beest in mekaar aan het trappen en rammen.
Een hele gemene kop trok hij daarbij.
Hoewel ik bang werd, won mijn verdriet en ben ik op hem in gaan slaan tegen zijn borst, hoe hij zoiets kon doen.
Tot op heden, verwijt hij me nog altijd dat ik de eerste klap heb uitgedeeld. |
|
| In feite is dat ook zo. Sindsdien is het om de zoveel tijd mis.
Alsof de knop toen omging bij hem.
Waarom ik het denk ik zo lang gepikt heb, is omdat ik altijd heb gedacht dat dat zijn frustratie was om zijn overleden vrouw.
Wat ik overigens goed kan begrijpen. Toen geloofde ik nog dat het over kon gaan. |
|
|
| Nu niet meer.
Er is inmiddels zoveel kapot, mijn auto is in elkaar getrapt, vele spullen met emotionele waarde moesten eraan geloven.
En niet het minst belangrijke zijn 2 kindern en ik.
Hij heeft hun lichamelijk niet mishandeld, maar geestelijk des te meer.
Ze waren heel vaak toeschouwer, bijv toen hij me door een glazen deur duwde (had het ook niet na kunnen vertellen).
Hij stookt ze op tegen me, wat ook afschuwelijk schadelijk is.
Want het is juist zo speciaal dat we zo,n goede band hebben kunnen opbouwen.
En door die leugens die hij hun vertelt, wordt dat er niet beter op.
Bijv. dat de fotoos van hun moeder die door het hele huis hingen, van mij niet mochten.
Wat absoluut niet waar is.
Ook scheld hij me uit voor ziektes waar hun moder aan overleden is.
Het gekke is, dat het blijkbaar nog went ook, zelfs voor hun.
We laten hem alledrie maar gaan, als hij weer zo,n bui heeft. |
|
 |
Natuurlijk heb ik hem aangegeven.
Maar zelfs dat voelde als mishandeling van mijn kant.
Hun vader (lees:het enige wat ze nog hebben) werd afgevoerd in een politie busje om vervolgens enkele dagen in de cel aan te brengen.
Natuurlijk kozen ze ervoor om bij hun oma te zijn en niet gewoon thyis bij mij.
Ik had er immers voor gezorgd.
Hoe het nu is?
Hij gaat naar gespreksgroepen tegen geweld en agressie, maar volgens mij vind hij dat iedereen er thuis hoort, behalve hij.
Heb tijden zoveel hoop gehad. Het mooie gelukkige gezinnetje, daar moesten we toch voor vechten.
Het voelt niet goed om naar een bureau van kindermishandeling te moeten. |
|
|
| Ik heb toch niets gedaan?
Maar ja, kan wel beter verwoorden wat er gebeurde.
Mijn hoop is sinds kort voorbij. Los laten is niet het makkelijkste, als je al weet hoe het is om iemand te verliezen.
Maar zijn berouw is zo klein, zo weinig.
Hij blijft mij de schuld geven van zijn agressie.
Snapt dan ook niets van de schadelijke gevolgen voor de kinderen en mij.
Ben weleens bang dat hij gewetensloos is.
Hij is namelijk sociaal gezien erg oke, maar dan achter de deuren?
Oke, ik heb gelezen, dat mensen meestal destructief zijn, bij degene die ze naar aan hun hart hebben.
Maar dit is toch geen leven? De band die ik met mijn familie heb, is al niet zo heel sterk.
Daar dreigt hij dan ook mee, om te gaan samenzweren.
Dat zou hem nog lukken ook, want hij is ogenschijnlijk zo,n fijne jongen.
De doorslag was eigenlijk toen hij, op een voor mij belangrijke gedenkdag ( de begrafenisdatum van mijn partner), weer door het lint ging en weer allerlei gemene dingen over mijn overleden partner zei.
Ik ga er kapot aan. Ben het moe, om de hele tijd de kinderen te moeten troosten, omdat ze zo'n vader hebben.
Het stomme is, dat ik zelfs van te voren heb gevraagd, of hij met die dagen een beetje normaal wou doen.
Alsof dat nodig zou moeten zijn. Ik ben de leugens en de valse beloftes zat.
Respect is niet ver te zoeken, maar nergens meer. |
|
| Ja, tussen de momenten door, dan waren we heel gelukkig.
Maar achteraf was hij van binnen weer een nieuwe bom aan het kweken.
Had hij maar 1 x gehuild of iets dergelijks.
Ik heb het nu opgegeven, ik kan hem niet veranderen als hij zelf niet wil.
Met zijn destructieve gedrag heeft hij minstens 3 levens verwoest.
Ja, want de kinderen gaan binnenkort ook in therapie.
Ben er nog niet, want ben nog niet weg. Moeilijk en zo verdrietig.
Ben nog op alle fronten afhankelijk. Snak wel naar vrijheid van expressie.
Dat gecheck van mijn pc en telefoon ben ik meer dan zat. |
|
|
|
