 |
| Ervaring met familieruzie, ruzie met ouders of familie: Breken met je ouders en familie. |
|
|
| Breken met je ouders of familie is iets wat je niet zomaar doet.
Iemand die hier nooit mee in aanraking is gekomen kan zich nauwelijks voorstellen wat voor een strijd er aan voor af kan gaan.
En hoeveel verdriet er ook voor het kind zelf mee gepaard gaat.
In heel veel gevallen is het geen daad van impulsief gedrag maar een gevolg van langdurig elkaar niet langer kunnen en/of willen begrijpen.
Er waren voor mij twee dingen die het breken met mijn ouders het moeilijkst waren.
Het eerste was de angst om te verliezen.
Mijn hele leven heeft altijd gedraaid om de angst dat mijn ouders me in de steek zouden laten.
Deze angst beheerste in zo'n grote mate mijn leven dat het zijn stempel op alles drukte. |
 |
|
|
| De enigste manier om met deze angst af te rekenen was om mezelf zover zien te krijgen dat ik het zonder ze aandurfde.
Die angst kun je met weinig dingen vergelijken, mischien is het wel zoiets als in het diepe water springen voor de allereerste keer zonder dat je weet of je wel echt kunt zwemmen....het kan je dood worden. |
|
| Het tweede wat voor mij het definitieve breken zo moeilijk maakte, waren vooral schuldgevoelens, schuldgevoelens naar mijn ouders toe, maar ook schuldgevoelens naar overige familieleden die toch min of meer meeleven en lijden met zoiets.
Ik was degene die niet langer mee wilde draaien in hun huidige systeem en dat maakte mij verantwoordelijk voor dit verdriet.....
Het ronduit kiezen voor mezelf gaf mij een gevoel van egoistisch zijn, immers ik had al die jaren niets anders gedaan dan rekening met ze houden.
Als het er op aankwam had ik altijd weer hun belang voor mijn belang gesteld.
Ik had ze altijd de indruk willen geven hun nooit in de steek te zullen laten en nu deed ik het toch.
Het voelde als een bedrog aan, een bedrog aan mijn ouders die ik eeuwige trouw gezworen had in mijn jeugd.
Ozders ik wel eeuwige trouw moest zweren, omdat dat alleen dat mijn angst om ze te verliezen tot zwijgen kon brengen. |
|
|
 |
Keer op keer zag ik in gedachten mijn moeder al huilend bij de keukentafel zitten omdat ik haar in de steek had gelaten.
Keer op keer zag ik mezelf als diegene die haar haar kleinkinderen en haar jongste dochter had afgenomen, en hoeveel pijn dat moest doen kon ik me enigsinds voorstellen omdat ikzelf ook kinderen had.
Keer op keer moest ik mezelf duidelijk maken dat niet alleen ik een keuze had, maar dat ook zij een keuze hadden in hun leven, en dat ze de gevolgen van die keuze ook moesten nemen of die nou leuk waren of niet.
En dat ik ze al meerdere malen had gevraagd om zich eens in mijn positie te verdiepen, in mijn emoties te verdiepen... en dat het hun keuze was om dat niet te doen. |
|
|
| Ja, ik heb "gebroken" met mijn ouders en familie, maar het was niet zozeer een oplossing dan wel een noodzakelijk kwaad. |
|
|
